انا لله و انا الیه راجعون
... هر از گاه در گذر بی صدای ثانیه های زمان، جرس کاروان از رفتن مسافری خبر می دهد که باورمان بماند ، نماندن را...
ای هم قبیله!
ای عزیز!
خبر چنان سنگین و جانسوز است که به دشواری به باور مینشیند،
همسفر در راه ماند..
باورش سخت دشوار است..
رفتن قصه ای غم آلود است و باور رفتن کسی که چشم های امیدواران به اوست، سخت تر.. خیلی سخت ...
مریم ملک آرا از میان ما رفت.. در بهاری که می رفت برایش نویدبخش به بار نشستن آمال انساندوستانه اش باشد..
او که همواره به یادتان بود و برای ستاندن حقتان از دیرباوران و سنگ اندازان از هیچ کوششی دریغ نورزید.. او که همواره در آرزوی "سرپناه" برای شما بود.. و شاید هیچکس ندانست که او در تب و تاب این آرزو چه رنجها کشید..
یاران هم قبیله!
همراهتان از سفر ماند ولی در برابر آنچه حضرت پروردگار مقدر نموده چارهای جز تسلیم و رضا نیست ...
ترک یارتان بر شما تسلیت ،
روانش شاد و یادش تا ابد گرامی باد...
*****
مریم خاتون پور ملک آرا، بنیانگذار و مدیر عامل انجمن حمایت از بیماران مبتلا به اختلال هویت جنسی ایران در سحرگاه روز ششم فروردین 1391 در سن 62 سالگی دیده از جهان فرو بست.. او نخستین فردی بود که با گرفتن فتوای شرعی از حضرت امام خمینی"ره" خود را از رنج اختلال هویت جنسی رهانید و پس از آن تلاش کرد تا همدردهایش را نیز راهنما و یار باشد.. همدردهایی که آنها را "هم قبیله" خطاب می کرد. او باور داشت که اینان آدمهای یک قبیله اند با درد مشترک.. و این تعبیر زیبا و انساندوستانه او از اختلال هویت بود...
پیکر او در زادگاهش، آبکنار گیلان، به خاک سپرده شد اما یاد او هرگز از خاطره ها نخواهد
رفت... |